Schaatsgekte en de zelfoverschatting

veiligheid op natuurijs schaatsen

Natuurijs en veiligheid, altijd een wankel evenwicht

Deze winterperiode heeft weer eens laten zien hoe het zit met de schaatsgekte in ons land. Doordat er minder ijs was met meer wakken dan normaal waren velen met elkaar op een beperktere ijsvloer. Uiteindelijk konden vrijdag en zaterdag toch vele schaatsliefhebbers genieten van mooie ijsvloeren. Natuurlijk waren er plekken bij die minder veilig waren dan de normen van ijsclubs en ijsbanen aangesloten bij de KNSB. Daarom waren er ook geen tochten. Maar dat wil niet zeggen dat je tienduizenden schaatsers van het ijs kunt houden. Schaatsers zijn in principe een lastig te temmen volkje. En zeker als ze al enkele winters niet hebben kunnen schaatsen op natuurijs én zeker als ze overal ijs zien liggen waar anderen al op schaatsen.

Het navolgingseffect
Je kunt natuurlijk melden dat het ijs onveilig is; gevaarlijk te betreden. Je kunt borden plaatsen, A4-tjes ophangen, rood-witte linten aanbrengen, maar als een schaatser een ander ziet schaatsen, dan moet hij ook! Schaatsen is ook een sociaal gebeuren. Iedereen informeert iedereen. Via de mobiele telefoon, via de appjes, bellend en video-end vanaf het ijs. Of via youtube. Iedereen toont elkaar waar hij geweest is en hoe goed het was. Als ergens twee geparkeerde auto’s nabij het ijs staan volgt al spoedig een lint van auto’s. Hier moet je zijn. Dus zonder organisatie, organiseert schaatsend Nederland zijn eigen schaatslocaties. De website van Erik Ekkel is daarin een belangrijk hulpmiddel. Een fantastisch initiatief als doorgeefluik. Geen instituut zoals een schaatsbond, maar wel met iemand die kijkt naar de doelgroepen. Zondag 4 maart 2018 zette hij de kaart op rood: nu is het niet meer verantwoord. Heel goed! En wie wel gaat schaatsen op onbetrouwbaar lenteijs moet zelf weten wat hij doet.

veiligheid op natuurijs jeugd

Met de kinderen langs de wakken: ook zij moeten leren omgaan met natuurijs

Kennis van ijs
Gelukkig zijn er steeds meer kenners van het ijs: opletten hoe diep het water is en hoe het ijs reageert. Een ijsvloer is geen statische vloer, waarvan de dikte overal gelijk is én gelijk blijft. Dat hebben we deze winter ook weer gezien. Normaal vriezen windwakken dicht na een paar nachten extra vorst, maar dit keer werden windwakken op sommige plaatsen groter. Wie het ijs een beetje volgt ziet dat. Maar wat je niet ziet is wat er gebeurt onder de ijslaag. Op veel plaatsen was sprake van onderstroming en kalfde de ijsvloer af. Aan de kanten had de zon steeds meer invloed en zo waren er tal van gevaren. Wie die gevaren kent én respecteert neemt maatregelen en trekt er op uit met touw en ijspriemen. We spraken een van de mensen die de laatste schaatsdag het nog even wilde proberen. Luister hier naar zijn verhaal. En wat is jouw mening? Meld het en we voegen jouw verhaal toe!

schaatsen op onduidelijk natuurijs

Verantwoord onzeker natuurijs op: alert, nooit alleen én met hulpmiddelen