Als je graag wilt schaatsen, de ijsbanen zijn nog dicht en je woont in een waterrijke omgeving. Wat doe je dan als je denkt dat er op ondiep water geschaatst kan worden? Je kijkt je vader lief aan, vraagt of hij je naar het ijs wilt brengen en je wilt helpen met het gaan op het ijs. Want je weet niet wat er gebeuren kan. Dat deden Julliëtte van Bergen uit Tienhoven en Eva Mos uit Vleuten in de provincie Utrecht.
De ijsverkenning begon met een wandeling rond het ijs. Niet heel even, maar zorgvuldig kijkend en afwegend waar je het beste het ijs op zou kunnen. Op diverse plaatsen even het ijs op en kijken hoe het reageert.
Na de verkenning voor de beste opstapplek stapte één van de meisjes het ijs op eerst zonder schaatsen. En veilig verbonden met het touw van de vader aan de kant. Zorgvuldig schaatste ze op diverse plekken op het ijs, waar ze daarna samen zouden schaatsen. Bij het gaan op het ijs moet er één de eerste zijn. De verkenning ging goed: het ijs hield zich goed, het water was ondiep en het touw steeds bij de hand.
Na de verkenning schaatsen Julliëtte en Eva hun rondjes op de verkende plek; niet daarbuiten.
Voorbijgangers zullen gedacht hebben: dat is onverantwoord om nu al het ijs op te gaan, maar de zorgvuldigheid waarmee de meisjes én hun vader te werk gingen is een mooi voorbeeld van hoe je moet omgaan met natuurijs. Niet zo maar klakkeloos denken dat het wel kan is de beste houding ten opzichte van natuurijs. Pas na een dergelijke verkenning heb je zelf het ijs goed leren kennen.
Zonder te weten hoe dik het ijs was, zonder ijsclub, gaan mensen al eeuwen om met ijs: proefondervindelijk én zorgvuldig. Mooi dat het kon in deze vierde miniwinter in ons land deze winter.
Andere ervaringen?
Heb jij ook ervaringen met onbekend natuurijs, mail ons even en we geven ook jouw tips door.