Van een kant hebben we een winter, waarin al een aantal keren geschaatst is op natuurijs. Op ondiepe wateren twee keer en op combibanen, waar ijs met een dunne laag op asfalt of beton gemaakt wordt door besproeien en dweilen zelfs al drie keer. Maar dat was voor de massa schaatsliefhebbers in ons land nog geen echt schaatsen. Niets gaat er immers boven het schaatsen in de hele omgeving: slootjes, watertjes in de plaats waar je woont en het allerliefste tochten.
In de media wordt vaak als snel ingespeeld op de kou die voorspeld is. En wat gaat het dit keer worden? Meteorologen zeggen dat een echte goede voorspelling slechts voor 5 dagen mogelijk is. Ze werken met verschillende modellen. En modellen zijn geduldig: het is een virtuele wereld van wat zou kunnen. Maar in onze hoofden groeit al snel het beeld van een dikke ijslaag.
De werkelijkheid is als volgt: na een nacht vorst op een combibaan schaatsen, na een paar nachten (2-3) op ondiep water en dan pas kun je na een aantal dagen strenge vorst denken aan ijs op dieper water. Laten we reëel blijven. Veiligheid boven alles. Zeker in een tijd waarin alles maakbaar lijkt. Het natuurijs heeft zo zijn grillen; het is ijs van de natuur zelf.
Vers, zwart hard ijs kraakt als eerste schaatser op dat ijs als een concert van hele bijzondere klanken die je nergens anders kan horen en beleven. Deze mooiste geluiden (klanken) zijn niet te kopiëren. Mark